Assalamualaikum.
Hari ni taip post touching2 sket. Macam tak sangka kan, in relationship hampir dua tahun, and tak sangka dia dah bertunang. Bertunang? Yes Bertunang! Aku kenal dia masa aku kerja dekat call centre TM. Masa mula-mula ktorg training xdela rapat mana. Aku lebih rapat dengan Darl and Kak Yana, Fatin. Dengan dia? Biasa-biasa je. Die pon xdela menyerlah sangat masa tu. Bila dah start pindah Semua House, then kitorg start rapat. Itupun bila sorang-sorang budak batch ktorg berhenti. Yang tinggal kekal cuma aku, dia and Yanty. And sejak tu ktorg mula rapat and jadi makin rapat.
Ktorg pegi keja kadang-kadang sama. Kalau terserempak kat LRT Masjid Jamek tu, ktorg jalan la sama-sama pegi opis. Bila balik, biasanya kalau shif habis sama, ktorg balik sama-sama sampai LRT. Aku akan ke arah Kelana Jaya, dia akan ke arah Gombak. Kalau hujung minggu aku tak balik Melaka, aku pergi tido kat uma sewa dia kat Wangsa Maju.
Kat opis, ktorg la paling giler sekali. Tapi, die sebenarnya lagi gile. Haha. Suka buat lawak, mulut kepoh. TL selalu aim ktorg sebab ketawa berdekah-dekah (itu die), mengilai-ilai (itu aku), Yanty akan gelak tersipu-sipu malu je. Tak pernah aku dengar Yanty ketawa kuat. Haha. Lepas tu, datang orang ketiga. Oney. Nur Hazwan nama mamat tu. Bukan perempuan. Oney datang lagi meriah tempat ktorg jadinya. Tak ada hari yang tak ketawa. Hari-hari ketawa. Sampai aku rasa nak pegi opis, rasa semangat pon sebab dorg. Ye sebab dorg.
Pagi-pagi ktorg akan makan nasi lemak sama-sama, walaupun kata nak diet sama-sama, tapi sama-sama makin membulat hari-hari. Haha. Diet tu impian je dulu, tak pernah tercapai pon. Pagi makan nasi lemak makcik balai polis, tengahari makan nasi pakcik botak, petang minum bonjuk gelas besar, balik keja singgah kat kedai abg berger tapau la pe lagi. Hahaha. Ye mmg dulu sangat bulat. Muka aku ok.
Gaduh? Pernah je ktorg gaduh. Ada sekali tu ktorg gaduh. Sebab masa tu dia tengah syok bercerita, tapi tengah-tengah conversation ada mamat ala-ala awal ashaari tegur aku, terus aku berpaling arah (masa tu aku single), tak layan dia. Die bengang. Dia marah la apa lagi. Lepas tu tak nak cakap dengan aku. Merajuk la tu. Aku buat bodoh. Aku bukan reti nak pujuk-pujuk org, aku merajuk balik ada la. Lepas tu aku blah buat-buat bz (balas dendam merajuk balik). Then, die kol aku. Aku nak angkat, tiba-tiba die letak. Cis miskol je? Aku kol balik. Tak angkat. Hmm biarlah. Pastu dia miskol lagi. Lagi dan lagi. Aku kol, still tak angkat. Apahal dia ni? Tak tahan, aku pegi kat die, tanya " Ko nak apa miskol2 ni". Then, dia cakap " Acik, merajuk lagi ke, kenapa tak nak cakap dengan aku?". Aku sengih. Haha sengal. Die nak aku start dulu cakap. Tak guna. Wa kalah plak.
Tapi, saat-saat indah bersama tu tak lama. Setiap pertemuan pasti ada perpisahan. Setiap ada kegembiraan pasti ada kesedihan. Mula-mula Oney tinggalkan ktorg. Walaupun tanpa kerelaan. Kemudian, Yanty buat keputusan nak berhenti, sebab ikut suami kat PD. Tinggal ktorg berdua. Keceriaan tu ada, tapi dah makin pudar. Akhirnya, aku buat keputusan utk balik ke Melaka. Dan dia? Berhenti jugak la. Jangan nak berkhidmat sangat utk TM. Hahaha. Dan akhirnya kami terpisah, aku di Melaka, dia di Johor Bharu.
"Walau raga kita terpisah jauh, namun hati kita selalu dekat.." aku pegang kata-kata Zivilia. Tapi, hari ni aku sentap. Tiba-tiba aku rasa kehilangan. Dah tentu aku happy on behalf of her tapi tipu jugak la kalau aku tak rasa kehilangan kan. Nak tukar relationship? Memang patut la. Dia dah jadi tunangan org. Aku? Belum sampai masa lagi. Tiba-tiba rasa sunyi. Sunyi.
To be continue~